Leki homeopatyczne

Leki homeopatyczne

Homeopaci często proszą o włos do zbadania. W laboratorium określa się, ile zawiera różnych pierwiastków. Włos jest obrazem zawartości pierwiastków w komórce. Ich połączenia w naszym organizmie to skomplikowany system, który przy niedoborach i nadmiarach łatwo jest załamać. Homeopata nie tylko musi wiedzieć, czego pacjentowi brakuje, ale także jaki pierwiastek z innym łączyć, żeby uzdrowić organizm. Np. magnez i wapń należy podawać w odpowiednich proporcjach, bo inaczej nie mają one żadnej wartości terapeutycznej.

Działanie preparatów homeopatycznych na organizm człowieka
Leki homeopatyczne zamiast usuwać dolegliwości chorej części ciała, przywracają zdrowie docierając do przyczyny choroby. Nie zwalcza to symptomów takich, jak biegunka czy gorączka, ponieważ świadczą one o tym, że organizm próbuje sobie sam poradzić z chorobą, a homeopatia ma mu jedynie w tym pomóc. Terapia homeopatyczna jest bodźcowa i pobudza samoistnie obronę organizmu wobec agresji chorobowej. Leki mają również zapobiegać nawrotom choroby i uzbroić organizm przeciwko atakującym go wirusom i bakteriom.

Różnice pomiędzy ziołolecznictwem a homeopatią

Homeopatii nie należy mylić z ziołolecznictwem, co często się zdarza. Leki homeopatyczne pochodzą ze świata roślin, zwierząt i minerałów, można je wytwarzać z każdej substancji budującej ciało człowieka i występującej w otaczającym go świecie. Przykładem leków pochodzenia zwierzęcego może być: Tarantula (pająk), Sępia (mątwa); roślinnego Akonitum (tojad), Belladonna (wilcza jagoda); mineralnego Sulfur (siarka), Natrium muriaticum (sól kuchenna); produktów izolowanych z tkanek Tuberkulinum, z tkanek i wydzielin Thyreideum. Leki można otrzymywać także z kurzu, bakterii, wirusów, promieni Roentgena.

Sposoby wytwarzania leków homeopatycznych

Lek homeopatyczny w stanie wyjściowym rozcieńcza się i dynamizuje przez wstrząsanie, co sprawia, że lekarstwo osiąga maksymalną siłę działania, a substancja pierwotna traci toksyczne właściwości i stopniowo zanika. Stanowi to proste przeciwieństwo zatruwających leków nowoczesnej medycyny. Podczas potencjalizacji, czyli naprzemiennego rozcieńczania i wstrząsania, uwolniona zostaje zmagazynowana w leku energia. Dlatego najsilniejsze działanie wykazują leki najbardziej rozcieńczone. Używa się potencji do pranalewki do miliona potencji.

Czas działania leków homeopatycznych

Leki homeopatyczne dobrze dobrane działają dość szybko. W stanach ostrych, stosowane co kilka godzin, a czasami co kilka dni, przynoszą poprawę po zażyciu kilku dawek. Jej brak oznacza, że lek został źle dobrany i należy go zmienić na inny. W przypadku chorób przewlekłych należy poczekać dwa tygodnie, czasem nawet do miesiąca, zanim zadecydujemy, czy lek powtórnie zastosować czy zmienić. Na początku terapii leczy się ostre stany. Dopiero, kiedy pacjent czuje się lepiej, można szukać przyczyny schorzenia. Wybiera się wtedy lek tzw. głębokiego działania, a czasami, jak przy astmie czy cukrzycy nie rezygnuje się z leków tradycyjnych. Po przyjęciu pewnego leku homeopatycznego na przeziębienie, odczułam ostre nasilenie objawów choroby. Czy oznaczało to złe dobranie lub dawkowanie leku? Nie, oznaczało to, że lek zaczął działać. Na początku objawy mogą się nasilić, dochodzi do tzw. pierwotnego pogorszenia. Oznacza to jedynie tyle, że w organizmie rozpoczął się proces samoleczenia, a preparat wyzwolił siły obronne organizmu.

Niebezpieczeństwa związane z przyjmowaniem preparatów homeopatycznych
Leki homeopatyczne są łatwo przyswajalne przez organizm i nie mają działań ubocznych, nie oddziałują chemicznie. Są bezpieczne również dla dzieci i kobiet w ciąży. Zażyte granulki przenoszą działanie leku do miejsc specyficznych receptorów. Odpowiednio dobrane i dawkowane przez lekarza homeopatę nieraz zadziwiają swą skutecznością. Leki podane zdrowej osobie wywołują określone efekty, natomiast zaaplikowane choremu leczą manifestującymi się objawami, wyzwalając naturalne mechanizmy obronne organizmu.

www.leczeniehemoroidow.com.pl www.pamiec.org www.rzesy.net